محبت به فرزند(1)

محبت به فرزند(1)

فهرست مطالب

محبت به فرزند(1)

 

راه کارهای محبّت به فرزند در اسلام

شکی نیست که همۀانسان ها به فرزندان خود عشق می ورزند و آن ها را مانند پارۀتن خود دوست دارند، امیرمؤمنان علی علیه السّلام

در وصیت نامۀخود خطاب به فرزندش امام مجتبی علیه السّلام می نویسد: «وَجَدْتُکَ بَعْضِی بَلْ وَجَدْتُکَ کُلِّی حَتّی کَأَنَّ شَیْئاً لَوْ أَصابَکَ

أَصابَنِی وَ کَأَنَّ الْمَوْتَ لَوْ أَتاکَ أَتانِی فَعَنانِی مِنْ أَمْرِکَ ما یَعْنِینِی مِنْ أَمْرِ نَفْسِی. » [1] تو را جزیی از خود، بلکه همۀوجود خود دیدم تا به

آن جایی که اگر چیزی به تو ضرر برساند، مانند آن است که به من زیان رسانده و گویی اگر مرگ به سراغ تو بیاید، به سراغ من آمده

بنابراین همان اهتمامی را که در اصلاح امور خود می نمایم دربارۀتو دارم.

محبت به فرزند(1)
محبت به فرزند(1)

بنابراین، سخن در اثبات و چند و چون محبّت به فرزند نیست و حتی سخن در حدّ و اندازه آن نیز نیست، زیرا چیزی که ریشه در

فطرت انسانی دارد نه نیاز به دلیلی برای اثبات آن است و نه تعیین حدّ و اندازۀآن، که فطریات انسانی به گسترۀظرفیت هر کس قبض

و گسترش می یابد، بلکه سخن در نحوۀابراز محبّت است که اگر به صورت افراطی و نادرست عمل شود، باعث ضعف در اعتماد به

نفس فرزند می شود و آثار عمیق و ریشه دار آن تا پایان عمر باقی خواهد ماند و اگر به شکل درست و اصولی اعمال شود، باعث رشد

و بالندگی کرامت انسانی فرزند و تعامل روحی او می شود. حبّ به فرزند مانند دیگر امور فطری، دلیلی جز انسانیت انسان ندارد و تا

انسان و انسانیّت او باقی است، امور فطری و ذاتی او نیز باقی می باشد؛ بنابراین احکام سایر امور فطری نیز بر این مسأله هم جاری

است.

1- اظهار محبّت و دوستی در رفتار و گفتار

اظهار محبّت در رفتار، بازی، تفریح و شوخی در حدّ شأن کودک، به شرطی که حریم ها شکسته نشود، یکی از ابزار محبّت است، پیامبر

رحمت می فرماید: «مَنْ فَرَّحَ ابْنَتَهُ فَکَأَنَّما أَعْتَقَ رَقَبَةً مِنْ وُلْدِ إِسْماعِیلَ وَ مَنْ أَقَرَّ بِعَیْنِ ابْن فَکَأَنَّما بَکی مِنْ خَشْیَةِ الله. » [2]کسی که

دخترش را شاد کند، مانند آن است که بنده ای از فرزندان اسماعیل را آزاد کرده باشد و کسی که پسری را خوشحال کند، مثل آن است

که از ترس خدا گریسته باشد.

همچنین یعلی عامری می گوید: «همراه رسول خدا صلّی الله علیه وآله وسلّم برای شرکت در یک مهمانی که دعوت شده بودیم،

راه می رفتم، در مسیر حرکت، ناگهان حضرت با حسین علیه السّلام که با کودکان بازی می کرد، برخورد نمود. پیامبر در برابر چشمان

دیگران، به استقبال حسین علیه السّلام رفت، سپس دست هایش را باز کرد تا او را بگیرد، امّا حسین علیه السّلام به این جا و آن جا

می گریخت! حضرت هم او را می خنداند تا این که پس از مدتی او را گرفت. سپس یک دست را زیر چانه اش و دست دیگرش را

پشت گردن او قرار داد و دهانش را بر دهان او گذاشت و او را بوسید. [3]

شما می توانید برای مشاهده دیگر مقالات ما در مورد محبت به فرزند(1)  به

وب سایت حجت الاسلام امیر حسین دریایی مراجعه کنید.

محبت به فرزند(1)
محبت به فرزند(1)

2- بوسیدن فرزند 

کودک به ویژه در سنین خردسالی، اظهار محبّت دیگران را از طریق بوسیدن درک می کند. این گونه اظهار محبّت طبیعی و فطری

است، علاوه بر آن که برای والدین لذت بخش می باشد که در روایات هم به آن سفارش شده است. البته باید در این امر مسایل

بهداشتی به ویژه در ارتباط با نوزادان مورد توجه قرار گیرد. پیامبر گرامی اسلام صلّی الله علیه وآله وسلّم دربارۀفضیلت بوسیدن فرزند

می فرماید: «مَنْ قَبَّلَ وَلَدَهُ کَتَبَ اللهُ عزّوجلّ لَهُ حَسَنَةً وَ مَنْ فَرَّحَهُ فَرَّحَهُ اللهُ یَوْمَ الْقِیامَة. » [4]کسی که فرزندش را ببوسد، خداوند حسنه

ای برای او می نویسد و کسی که او را شاد کند، خداوند او را در روز قیامت شاد می کند.

هم چنین امام صادق علیه السّلام در این باره می فرماید: «أَکْثِرُوا مِنْ قُبْلَةِ أَوْلادِکُمْ، فَإِنَّ لَکُمْ بِکُلِّ قُبْلَة دَرَجَةً فِی الْجَنَّةِ مَسِیرَةَ خَمْسِمِائَةِ

عَام. » [5] فرزندان خود را زیاد ببوسید، به درستی که برای هر بوسه ای، درجه ای برای شما در بهشت، به اندازۀمسیر پانصد سال

خواهد بود. روزی رسول اکرم صلّی الله علیه وآله وسلّم حسن و حسین علیهماالسّلام را می بوسید. اقرع بن حابس که این صحنه

را می دید به حضرت گفت: من ده فرزند دارم ولی هیچ وقت حتی یکی از آن ها را نبوسیده ام. حضرت صلّی الله علیه وآله وسلّم به او

فرمود: «ما عَلَی إِنْ نَزَعَ اللهُ الرَّحْمَةَ مِنْکَ. » [6]من چه کنم که خداوند رحمت را از قلب تو برداشته است. همچنین امیر مؤمنان علیه

السّلام دربارۀبوسیدن فرزندان می فرماید: «قُبْلَةُ الْوَلَدِ رَحْمَة. »[7] بوسه بر فرزندان رحمت است.

 

وب طلایی
وب طلایی

دیدگاهتان را بنویسید